Vorige week zaterdag kwam ik aan in Oz en Oisans waar we met het team een chalet hadden gehuurd. De aankomst was het begin van de laatste etappe van mijn Alpe d'HuZes avontuur. Na ruim 6 maanden trainen en sponsors werven was het eindelijk zover. Het chalet blijkt bij aankomst erg compleet, met 5 slaapkamers en evenzoveel badkamers en tevens een sauna, die later nog erg goed van pas zou komen. Tijdens een klein blokje om, opzoek naar een plek om te kunnen eten, werden we onthaald door een enorme wolkbreuk. De weersvoorspellingen waren niet best voor de dagen erna. Als het op donderdag maar droog zou zijn.......want dat is de dag waarop het moest gaan gebeuren: 6x de Alpe d'Huez op fietsen.
De volgende dag, zondag, stond de Croix de Fer op het programma als een soort generale repetitie. Een prachtige klim van ruim 24 km. Het ging me goed af en ik kwam gelijk met Marco en Erik aan op de top.
Het was bewolkt en de temperatuur was inmiddels gedaald tot slechts 9 graden. Snel de afdaling terug dus maar gestart om te voorkomen dat we teveel zouden afkoelen. Toen we de afdaling startten begon het vrijwel direct te regenen en te hagelen en de temperatuur zakte verder naar net boven de 7 graden. Ik voelde het koude water langs mijn benen mijn schoenen in lopen terwijl ik met zo'n 50 km/uur naar beneden raasde. Het water op mijn fietsbril maakte dat ik nog maar weinig zag en dus zat er niets anders op dan deze af te doen en zonder bril verder af te dalen. Stoppen was geen optie, omdat ik dan te snel zou afkoelen en boven op de Croix de Fer is sowieso geen plek om te schuilen. Voorzichtig verder afdalen dus en hopen dat de bui snel over zou waaien. Na enige tijd werd het gelukkig weer droog en konden we weer opdrogen. Op 3/4 van de afdaling kwamen we teamgenoten Johan en Anouk tegen, die later vertrokken waren en net begonnen waren aan hun klim naar de Croix de Fer. We vertelden hun van de beproeving en wenste hen heel veel sterkte. Gelukkig klaarde het echter vanaf dat moment snel verder op. Onderaan de afdaling werd het al snel warmer. Om thuis te komen moesten de de berg bij Oz en Oisans nog opfietsen, een forse kluif waarvan we later constateerden dat hij zwaarder is dan de beklimming naar Alpe d'Huez. Eenmaal boven was de temperatuur opgelopen tot ruim 22 graden. De kou die nog in onze gewrichten zat was er daarna in de sauna snel weer uit. Een indrukwekkende start van een bijzondere week.
Maandag, dinsdag en woensdag stonden voor mij in het teken van rust. De fiets is die dagen gepoetst en gesmeerd en elke avond gingen we steeds vroeger naar bed, want donderdag zouden we om 3.15 uur op moeten staan om rond 5.00 uur te kunnen starten. Dus steeds vroeger naar bed en steeds vroeger opstaan om te voorkomen dat ik gapend de eerste klim zou starten.
Donderdagochtend om 3.15 ging de wekker en was de grote dag eindelijk daar. Even snel onder de douche, fietskleding aan, alle spullen in de auto, fietsen achterop de auto en om 4.15 koers gezet richting Bourg d'Oisans onderaan de Alpe d'Huez. Om 4.45 waren we ter plekke en konden we de auto dichtbij de start parkeren. Fietsen van de auto, repen, gelletjes en bidons mee en de verlichting aan, want het was uiteraard nog aardedonker op dat moment. Er zou gestart gaan worden vanuit startvakken, maar toen we op de startroute aan kwamen fietsen mochten we direct mee in de stroom fietsers en dus gingen we klokslag 5.00 uur over de start en was het karwei begonnen. Een indrukwekkende sliert rode lampjes kringelde de berg op, met in de bochten kaarsen ter nagedachtenis aan diegenen voor wie er die dag gefietst werd. Ik had me voorgenomen om langzaam van start te gaan om zo kracht te sparen voor de rest van wat nog komen ging. Het eerste stuk van de klim is meteen het steilste en als je dat stuk te hard op fietst loop je het risico dat je jezelf meteen 'opblaast'. Het viel me echter direct op dat ik meer mensen inhaalde dan dat anderen mij inhaalde en ik was dus even bang dat ik te snel van start gegaan was. Het ritme voelde echter goed en later zou blijken dat ik vrij vlakke tijden zou rijden zoals gepland en dat ik de berg eigenlijk maar in één tempo op kon fietsen. Ga je sneller dan zit je snel stuk, ga je langzamer.......dan val je om ;-). De eerste klim was in iets minder dan 1:25 uur voltooid en zeer voldaan met het verloop ben ik vervolgens weer afgedaald om aan de tweede klim te beginnen. Wat tegen viel was de beperkte tijd die ik had tussen de beklimmingen. Er was net voldoende tijd om even wat droogs aan te trekken, de bidons te vullen en even snel wat te eten en dan was het alweer de hoogste tijd om af te dalen. Het afdalen is trouwens ook een flinke klus. Ruim 14 km afdalen, waarbij de zwaartekracht ervoor zorgt dat je binnen de kortste keren ruim 60 km/uur gaat als je je remmen los laat. Er was echter een max. snelheid van 45 km/uur ingesteld en dus moest je constant bijremmen en bij de haarspeldbochten vol in de ankers om de bocht veilig te kunnen nemen.
Mijn eerste vier beklimmingen gingen vlot en soepel, al voelde elke volgende klim toch wel steeds een stukje zwaarder. Bij de vijfde klim kreeg ik vlak voor de eerste haarspeldbocht een lekker band. Balen, want ik had al zo weinig tijd om te eten en te rusten, dus dit kon ik er niet bij hebben. Snel een nieuwe binnenband erin dus en verder met klim 5. Eenmaal op 3/4 van deze beklimming trok de lucht dicht en ging de zon weg. Donkere wolken kwamen tevoorschijn en even leek het erop dat het zou gaan regenen. Eenmaal over de finish van deze 5e klim had ik grote twijfels of ik nog wel aan de 6e moest beginnen. De tijd begon alweer te dringen, het was inmiddels 17.00 uur en er mocht tot 18.00 uur gestart worden. Een laatste loodzware klim in de kou en regen leek me niet verantwoord. Toen ik mijn twijfels met Barbara aan de telefoon deelde was ze erg duidelijk: dit was mijn kans, het was nu of nooit, gaan met die banaan en gewoon doen die zesde klim. Ze had gelijk en dus maar weer klaargemaakt voor de afdaling. Snel even teamgenoot René gebeld om te vragen waar hij op dat moment was. We hadden immers bedacht dat het mooi zou zijn om gezamenlijk de laatste keer over de finish te gaan. René bleek op dat moment net gestart te zijn met zijn 6e klim, maar gaf aan op mij te wachten bij bocht 17 waar zijn vriendin langs de kant stond om hem aan te moedigen. Om 17.45 uur begon ik aan mijn 6e en laatste klim, een loodzware klus, maar opgeven was nou eenmaal geen optie. Vanaf bocht 17 (de 4e bocht van onderen) vervolgens samen met René onze missie voltooid. De overige teamleden stonden ons op te wachten bij de finish en zorgden samen met de honderden overige supporters voor een fantastisch onthaal. Een enorme ontlading volgde. YESSS!! Mission Accomplished!! Het is gelukt!!
Alpe d'HuZes was naast een groot persoonlijk succes ook een erg indrukwekkende belevenis, of reis zoals Johan het altijd al noemde. De verhalen die je op de berg meekrijgt van mensen die bijvoorbeeld fietsen voor hun zoontje wat inmiddels aan kanker is overleden. Of moeders die met hun kinderen fietsen, omdat de vader niet meer in staat is om zelf te fietsen. De tranen sprongen regelmatig in mijn ogen, maar dan wist ik wel weer waarvoor ik het allemaal deed.
Ik wil iedereen die mij de afgelopen maanden gesteund heeft en alle donateurs en sponsors bij deze bedanken. In totaal heb ik €12.372,64 op kunnen halen voor KWF Kankerbestrijding. Voor heel Alpe d'HuZes staat de teller momenteel op maar liefst €20.106.345,75.
Ook wil ik nog graag mijn teamgenoten, Johan, Anouk, Marco, Erik, Stan, Jan, Jacques en in het bijzonder René bedanken voor dit mooie avontuur. Onvergetelijk!
Last but not least wil ik Barbara bedanken. Zonder jouw steun had dit niet gekund. Bedankt!
Het verdriet zagen de mensen in Nederland op de Nederlandse televisie, donderdagavond 9 Juni om 19:00 - 20:00. Live vanaf de Alpe d' Huez.
Het verdriet zagen de mensen in Nederland op de Nederlandse televisie, donderdagavond 9 Juni om 19:00 - 20:00. Live vanaf de Alpe d' Huez.
